حتما دیدنش پیشنهاد میشه
مخصوصا برای اون دوستانی که انتقاد دارن که چرا کشور ما با آمریکا ارتباط نداره ببینن تا بفهمن برای آمریکا متحد و این حرف ها اصلا مهم نیست چیزی که براش مهمه منافعش هست حتی اگر اون منافع به قیمت نابودی کشوری مثل کره به دست بیاد
فکر کنید سفیر یک کشور بیگانه میاد و برای عالی ترین مقام کشور کره خط و نشون میکشه و البته کره ای ها هم شرف داشتن و جلوش ایستادن
جالبه ملل مختلف تازه به حرف 40 سال قبل ما رسیدن
فیلم خوبیه برای یک بار دیدن مخصوصا برای افرادی که آمریکا رو ناجی جهان میدونن بینششون رو بالا میبره برای اینکه بفهمن آمریکا همیشه از گروه های تروریستی حمایت میکنه و دنبال منافع خودش میگرده نه منافع ملت ها البته اگر بی طرفانه و با چشم باز این فیلم رو ببینن
واقعا انتخاب بازیگر های یکسان برای هردو تایم لاین اشتباه بود و باور پزیری رو خیلی کاهش داد طرف توی جنگ ویتنام بوده و تا زمان حال تکون نخورده فقط یکم ریشش سفید تر شده رسما از اون تاریخ تا الان 50 سال گذشته اینا اگر اون زمان 20 سالشون هم بوده باشه در زمان حال 70 سالشون شده ولی متاسفانه نه به گیریم اون زمانشون میخورد که 20 ساله باشن نه به چابکی زمان حالشون که 70 یا 80 ساله باشن این موضوع خیلی به فیلم ضربه زد به نظرم باید برای این دو تایم لاین مختلف دو تیم بازیگری مختلف انتخاب میشد که احتمالا به دلیل کمتر شدن هزینه این کار رو نکردن و برای زمان حال هم یک فکری باید میکردن نمیشه طرف سنش انقدر بالا باشه و مثل جیمز باند همه رو هدشات کنه
به هر حال ارزش یک بار دیدن رو داشت ولی ارزش آرشیو خیر
من خیلی خوشم اومد
خیلی لایت و دوست داشتنی و شسته و رفته بود اصلا ادا در نمیاره و سعی میکنه خودش باشه قصه اش رو میگه و تموم
نمیدونم چرا ازش استقبال نشد توی گیشه و شکست خورد حیف شد که ادامه نداره
من زیاد حرف نمیزنم در رابطه با این فیلم چون میدونم توی کامنت ها دعوا ازش در میاد ولی وقتی به شبهه روشنفکر نما های وطنی هی میگفتیم آقا جان هرکی دوست دارین فیلم چرک و کثیف نسازین برای همچین روز هایی بود ببینید کشور های منطقه چه الهامی از سینمای به شدت مهم ایران گرفتن که همچین فیلم کثیفی رو تحویل دادن
جالبه هیجای فیلم نمیبینیم شخصیت اصلی لبخند بزنه ولی وقتی میبرنش برای گرفتن عکس و خیلی عبوس داره به دوربین نگاه میکنه بهش میگن این عکس پاسپورتت هست لبخند میزنه تا عکسش رو بگیرن یعنی چقدر نخنما باید یک کارگردان بگه ما بدبختیم، کشورمون بدبخته
تا وقتی تفکرت ساختن کشورت نباشه و فقط بخوای فرار کنی و بری و تمام آمال و آرزوت مهاجرت به کشور هایی باشه که اون ها این بلا رو سر تو و کشورت اوردن هیچ وقت وضعیت توی منطقه ما بهتر نمیشه
مخصوصا برای اون دوستانی که انتقاد دارن که چرا کشور ما با آمریکا ارتباط نداره ببینن تا بفهمن برای آمریکا متحد و این حرف ها اصلا مهم نیست چیزی که براش مهمه منافعش هست حتی اگر اون منافع به قیمت نابودی کشوری مثل کره به دست بیاد
فکر کنید سفیر یک کشور بیگانه میاد و برای عالی ترین مقام کشور کره خط و نشون میکشه و البته کره ای ها هم شرف داشتن و جلوش ایستادن
جالبه ملل مختلف تازه به حرف 40 سال قبل ما رسیدن
یک مینی فیلم ترسناک خوب ارزش دیدن داره
هیچی نداره
به هر حال ارزش یک بار دیدن رو داشت ولی ارزش آرشیو خیر
خیلی لایت و دوست داشتنی و شسته و رفته بود اصلا ادا در نمیاره و سعی میکنه خودش باشه قصه اش رو میگه و تموم
نمیدونم چرا ازش استقبال نشد توی گیشه و شکست خورد حیف شد که ادامه نداره
اصلا معلوم نیست چی به چیه
اصلا هم غافلگیری نداره کاملا قابل پیشبینی
جالبه هیجای فیلم نمیبینیم شخصیت اصلی لبخند بزنه ولی وقتی میبرنش برای گرفتن عکس و خیلی عبوس داره به دوربین نگاه میکنه بهش میگن این عکس پاسپورتت هست لبخند میزنه تا عکسش رو بگیرن یعنی چقدر نخنما باید یک کارگردان بگه ما بدبختیم، کشورمون بدبخته
تا وقتی تفکرت ساختن کشورت نباشه و فقط بخوای فرار کنی و بری و تمام آمال و آرزوت مهاجرت به کشور هایی باشه که اون ها این بلا رو سر تو و کشورت اوردن هیچ وقت وضعیت توی منطقه ما بهتر نمیشه
این سینما نیست این آشغال دونیه
باور کنید ارزش یک بار دیدن رو داره